Thursday, October 29, 2015

« Ταξίδευε πάντα με τη ροή του ποταμού »





Γράφει η Βάνα Καραγιάννη

Το ταξίδι είναι γοργό, απρόβλεπτο, σου κόβει την ανάσα ... Τρέχεις καταιδρωμένος και ταλαιπωρημένος, ξοπίσω του να το προλάβεις, να το αισθανθείς, μα σου διαφεύγει πάντα ... Πολλές φορές αρνείσαι να το ακολουθήσεις, αρνείσαι να συνεχίσεις να πορεύεσαι μαζί του, προς την ίδια κατεύθυνση που σου φανερώνουν ολοκάθαρα και επίμονα οι φωτεινοί οδοδείκτες. Αρνείσαι πεισματικά να ακολουθήσεις τη ροή του μεγάλου συμπαντικού ποταμού. Αλλάζεις φορά, αλλάζεις πορεία, οπισθοχωρείς, αντιστέκεσαι, μα το ποτάμι σε συμπαρασύρει στα καθάρια, τρεχούμενα και αέναα μεταβαλλόμενα νερά του ...

Ολάκερη η μητέρα φύση, μια συνεχόμενη, ακατάπαυστη και αιώνια μεταβολή, μια διαρκής και ασταμάτητη ροή ... Τίποτα δεν παραμένει, ποτέ, ίδιο, τίποτα δεν παραμένει, ποτέ, στάσιμο. Το ποτάμι αλλάζει φορά, αλλάζει κατευθύνσεις και διαδρομές. Άλλοτε ανηφορίζει και άλλοτε κατηφορίζει σε μεγαλύτερους ή μικρότερους ποταμούς, προσαρμόζεται και ελίσσεται με μια αξιέπαινη δεξιοτεχνία και ευγενή χάρη, κι άλλοτε, πάλι, χύνεται, με ταπεινότητα, μέσα στους υπερκόσμιους, καθαρτικούς καταρράκτες. Σε προειδοποιεί σε κάθε του αλλαγή, σε κάθε του αργό ή αστραπιαίο ελιγμό, μα εσύ τον αγνοείς επιδεικτικά, τον παραγκωνίζεις αλαζονικά και προτιμάς, αντί να παρακολουθείς με εγκάρδια αγωνία τη φορά του, να συμπορεύεσαι με την άβουλη μάζα ενός πλήθους προς τη συνήθη φορά ενός εγκόσμιου ελίτ παραπόταμου. Δεν το προσέχεις, δεν παρατηρείς πώς αλλάζει το σχήμα και το χρώμα στα μόρια του νερού του, δεν παρακολουθείς την σταθερή, εναλασσόμενη διαδοχή των εποχών, ούτε την απαρχή και το τέλος του κάθε κύκλου του, δεν αφουγκράζεσαι τους παλμούς του την ώρα που στους κόλπους του κυοφορείται μια φωτεινή δροσοσταλίδα, σημάδι απαρχής μιας ανατέλλουσας εποχής.

Με το κεφάλι και το βλέμμα σου μόνιμα καρφωμένα στην κατεύθυνση που διδάχτηκαν, υπάκουα, να εστιάζουν, δεν κοιτάς δεξιά και αριστερά, δεν αντικρίζεις κατάματα τους περαστικούς, και γυρνάς, περιφρονητικά, την πλάτη σου σε αυτούς, που θα διαπιστώσεις, να διαβαίνουν αθόρυβα και γενναία τον δρόμο προς την αντίθετη φορά από τη δική σου. Η όρασή σου χαμηλώνει ... Δεν μπορείς, πια, να διαβάσεις τις κατατοπιστικές για το ταξίδι σου επιγραφές στον δρόμο, που μεταφέρουν πλήθος υπερκόσμιων μηνυμάτων, δεν μπορείς να διακρίνεις τους επίμονους σηματοδότες που σε προειδοποιούν, αν είναι η ώρα να περάσεις ή όχι, και δεν παρατηρείς, καν, αυτούς με την τόσο φωτεινή φυσιογνωμία διαβάτες – αγγελιοφόρους, που περνούν, από δίπλα σου, διακριτικά αλλά, τόσο αισθητά γι’ αυτούς που βλέπουν, μολονότι στο βλέμμα τους είναι ολοκάθαρα ζωγραφισμένες όλες εκείνες οι επουράνιες απαντήσεις που γύρεψες με τόση υπαρξιακή αγωνία, μόνο που δεν είχες την υπομονή και την τόλμη να περιμένεις να τις λάβεις.

Κουρασμένε ταξιδιώτη ... Σταμάτα, λίγο, την πορεία σου και στρέψε το βλέμμα σου ψηλά στον ατέρμονο ουρανό, κι αν είσαι τολμηρός και ειλικρινής διαβάτης, διάβασε την φωτεινή επιγραφή, που είναι εκεί, για εσένα, δίχως παραποιήσεις, δίχως αμφιβολίες. Διάβασέ την με τα αλάνθαστα μάτια του πνεύματος και της ψυχής. Χαμήλωσε ταχύτητα ... Άνοιξε τα παράθυρα του οχήματός σου να φυσήξει καθαρός, φρέσκος αέρας στα πνευμόνια της ψυχής σου, και άσε το βλέμμα σου να ξεκλέψει, λίγο, απο τις παρωπίδες της λογικής σου, και να χαθεί μέσα στην εκθαμβωτική ομορφιά του τοπίου που περνά και μεταβάλλεται, γοργά, μπροστά στα απαθή, έως τώρα, μάτια σου καθώς εσύ ταξιδεύεις ...

Μην ξεχνάς στο ταξίδι σου να αγναντεύεις τα υπομονετικά, ακλόνητα βουνά, τις αχανείς, άλλες γόνιμες και εύφορες και άλλες ξηρές, παντελώς, πεδιάδες, τους αμέτρητους και ποικίλους συνδυασμούς των χρωμάτων και σχημάτων και τα σημάδια των κύκλων της θεάς φύσης, το ιερό σμίξιμο του ουρανού και της γης, τα ζωντανά, παλλόμενα ύδατα και τους μεγαλύτερους διδάσκαλους της φύσης: τα δέντρα. Μην ξεχνάς να ατενίζεις τους φωτεινούς, γαλαξιακούς αστέρες και τα εξωγήινα σύμπαντα που συνταξιδεύουν μαζί σου στις παράλληλες διαστάσεις ... Και θυμήσου να καταγράφεις και να δίνεις ιδιαίτερη σημασία και έμφαση στα σημεία- σταθμούς, απ’ όπου, παρατήρησες πως, περνάς πολλές φορές ...

Και όταν νιώσεις ότι οι εκμπέπουσες δονήσεις σου προέρχονται, πια, κατ’ ευθείαν απο το κέντρο της ουσίας σου, φρέναρε εκεί. Στάσου αντίκρυ απο τον εαυτό σου και ρώτησέ τον με την καρδιά σου: Πηγαίνεις παράλληλα με ή κόντρα στη ροή του μεγάλου συμπαντικού ποταμού; Προς τα πού είναι η δική σου φορά και προς τα πού η φορά του ποταμού;

Μην αντιστέκεσαι στη ροή ... Μην αγκωμαχείς να οδηγήσεις, πεισματικά, το όχημά σου προς την κατεύθυνση που επιθυμείς, όταν, ο δρόμος σου κατακλύζεται απο συνεχή και ξεκάθαρα σημάδια ότι η φορά που ακολουθείς είναι λάθος. Μην προσπαθείς να το κάνεις να διαβεί έναν δρόμο δεν οδηγεί πουθενά, όσο και αν το ζορίζεις. Επέτρεψε στους φωτεινούς οδηγούς σου να οδηγήσουν αυτοί, πολλές φορές αντί για εσένα, δεν είναι υποτιμητικό, ούτε σημαίνει ότι το το βάζεις στα πόδια. Σημαίνει, αντίθετα, ότι αποδέχεσαι την μικρότητα της ύπαρξής σου μπροστά στο μεγαλείο της υπέρτατης αρχής. Παρέδωσε τα χαλινάρια του ευατού σου στις ανώτερες δυνάμεις που αναζητούν, κάθε λεπτό, μια συγκαταβατική χειρονομία απο εσένα, για να επέμβουν ... Ερμήνεψε τους οιωνούς και θυμήσου τους τις κρίσιμες, εκείνες στιγμές που εισέρχεσαι σε μονόδρομους. Κύλησε παράλληλα με τον μεγάλο ποταμό, κύλησε μέσα στα ευφυή συμπαντικά νερά του σαν ένα μικρό και ανυπεράσπιστο βότσαλο που αφήνεται, ταπεινά, έχοντας επίγνωση της αδυναμίας του μπροστά στην ορμητική δύναμή του ποταμού, να το παρασύρει και να το οδηγήσει αυτός ... Μην αντιστέκεσαι ... Μην πας κόντρα στα τρεχούμενα νερά ... Άσε ελεύθερη την ύπαρξή σου να κυλήσει, και μονάχα, τότε θα πλεύσει, γαλήνια μέσα στο ρεύμα της ζωής ...

Και αν αισθανθείς να ξεστρατίζεις μέσα σε αντίθετους παραπόταμους, μη διστάσεις να απλώσεις το χέρι σου προς τον μεγάλο ποταμό. Θα διαπιστώσεις, με δέος, ότι η δύναμη και η αγαθοσύνη του είναι τόσο μεγάλη, που ακόμη, και αν εσύ δεν φτάνεις να αγγίξεις τις όχθες του, η ισχύς της θέλησής σου να τον ακολουθήσεις, θα σε ανασηκώσει, αστραπιαία, και θα σε μεταφέρει μέσα στους κόλπους του ...

Είθε να κυλάμε πάντα με τη ροή του ευφυούς μεγάλου ποταμού .... Είθε να πλέουμε μέσα του ταπεινά, με σεβασμό στην υπέρτατη και ασύλληπτη ομορφιά και δύναμή του ...



via Αφύπνιση Συνείδησης http://ift.tt/1LYZMP2 Saved for Later, Recently Read http://ift.tt/IVRo9k